Dag 12 : Alamogordo - Roswell - Whites City

Dag 12 : Alamogordo - Roswell - Carlsbad / whites city

Geen goede nacht deze nacht. Het bed wiebelde bij elke beweging die de ander maakte en er was best veel licht in de kamer. Beetje brak word ik wakker. 

We hebben weer een ontbijt erbij. Dit keer mogen we zelfs van een kaart kiezen. Rob pakt zich lekker scrambled eggs met bacon, toast en aardappelen en ik de pannenkoeken. Het smaakt prima. 

Tijd om er weer vandoor te gaan. Ik heb weer van alles opstaan om te bezoeken. We gaan de highway 82 op en rijden Lincoln forest in. Echt een heel andere omgeving dan gisteren zo in de bergen. 

We stoppen even snel om een foto te maken van the old apple barn, ze zijn helaas nog niet open. Ze schijnen lekkere taart te hebben.

Vlak voor het plaatsje Cloudcroft vindt je de Mexican canyon railroad trestle overlook en zien we een gedeelte van een oude spoorbrug. 

Eigenlijk willen we hem ook van onder zien. We parkeren bij trestle depot recreation area en starten daar de wandeling. Bij de overlook zie je zelfs white sands NP goed liggen. We lopen een heel eind de canyon in. Bij de splitsing kiezen we eerst voor rechts. Halverwege hebben we het idee dat we verkeerd gaan en gaan we terug en pakken we links maar die klopt ook niet dus weer terug en toch rechts. Uiteindelijk heeft Rob er geen zin meer in en loop ik het laatste stukje alleen. 

In nog geen vijf minuten heb ik de brug gevonden. En na tien minuten ben ik weer herenigd met Rob. We lopen terug naar de auto en dit keer is het allemaal bergop. We hebben de ochtendgymnastiek op deze manier wel gehad. We hebben er dorst van gekregen. 

We zetten de TomTom op Roswell waar we ongeveer 2 uurtjes over rijden. En waar het drie kwartier nog leuk rijden is in Lincoln forest, rijden we de rest van de route weer op eindeloze lange saaie wegen waar je amper een auto tegen komt en gewoon niks spannends te zien is. Ja af en toe van de kamikaze vogeltjes die in een keer voor de auto weg vliegen. 

Het lezen van andermans reisverhalen loont. Ik haal er altijd heel veel informatie en tips uit en ondanks dat ik de blog vooral voor mezelf schrijf hoop ik dat andere reizigers er ook wat aan hebben. Zo had ik gelezen dat na mijl marker 102 een welkomsbord van Roswell staat. Het klopt inderdaad. Er staat een ufo in het veld. 

Even verderop iets na mijl marker 105 staat het welcome to Roswell sign. Dit zijn altijd leuke foto stops. 

We parkeren de auto bij het ufo museum en lopen hier, nadat we eerst foto’s hebben gemaakt van de straat lampen want die zijn geweldig, naar binnen. We betalen 7 dollar entree en krijgen een polsbandje. Hiermee mogen we tot 17:00 uur vrij in en uit lopen. 

We beginnen bij de bibliotheek. Hier vind je allemaal boeken en een gedeelte dvd’s over ufo en aliens. Het zijn er echt heel veel. In de kamer er naast vind je allemaal dozen met kranten knipsels. Ook al een kamer vol. 

Dan lopen we het museum in. Het Roswellincident was op 8 juli 1947  groot nieuws in de Verenigde Staten. Er zou namelijk een vliegende schotel nabij Roswell zijn neergestort. Het staat bij ufologen bekend als het belangrijkste ufo-incident ooit. Andere zeggen dat het een weerballon geweest is. Ik geloof niet zo in groene mannetjes met grote ogen. Rob en ik worden zelfs na het bezoek van het museum geen true believers. 

We lopen de straat op richting de Mac. Een paar blokken van het ufo museum vandaan. We komen nog heel veel alien spulletjes tegen. Ook zien we het stadhuis van Roswell. Gelukkig een normaal gebouw.  

Deze MacDonalds is gebouwd in de vorm van een ufo. Er staan ook allemaal aliens op de parkeerplaats. Nu we er toch zijn nemen we meteen maar wat te eten. We hebben wel zin in iets. We delen een portie nuggets en wat frietjes. Rob neemt er nog een mcchicken bij. Een grote beker oranje Fanta met uiteraard een refill voor we naar buiten gaan. Dit keer gaan we voor knal blauwe gatorade. 

Na het eten lopen we weer langzaam terug naar de auto. We gaan het visitor center nog in en daar kun je een leuke foto laten maken tussen de aliens. Je krijgt ook een geprinte versie mee. En je kunt hem naar je mail adres sturen. Dan heb je hem digitaal. 

Terug bij de auto zetten we de TomTom op Carlsbad. We slapen vanavond in Whites City, op een 25 minuten van Carlsbad af maar in dit dorp is geen restaurant om avond te eten. We willen in Carlsbad even wat boodschappen doen en wat eten. Het is vanaf Roswell 1:20 uur rijden.

Tegen kwart voor vijf komen we aan bij de Walmart waar we wat broodjes halen voor de komende dagen. We nemen meteen wat beleg mee, een nieuwe pot pinda/chocopasta, granola repen en hot honey pringles. Oh en zo’n lekker pecan taartje. 

Na de boodschappen kiezen we een restaurant uit. We gaan voor Red Chimney bbq. Ik neem alleen een chopped meat sandwich met drie soorten vlees en Rob gaat voor een hamburger. De porties zijn prima en omdat ik nog wat mee pikt van Rob z’n friet gaan beide bordjes leeg. 

We willen nog tanken voor we naar het hotel gaan. Maar bij de Shell pakt hij Rob z’n credit card niet. Ook mijn Revolut kaart (echt een super ding by the way) pakt hij niet en ik krijg meteen een melding dat m’n kaart geblokkeerd is door een fraude melding. Gelukkig kan ik deze via de app weer snel deblokkeren. Ik kan echt niet zonder dat ding. We proberen wel bij een ander tankstation. Poging twee om te tanken lukt wel. We vullen hem weer met iets meer dan 15 gallon en kunnen weer dik 600 mijl rijden. 

De zon is achter de bergen verdwenen als we aankomen bij het hotel. Het hotel is bijna verlaten. We zien maar een paar auto’s staan. Of iedereen moet in het park zijn. We hebben de vleermuizen net gemist. Dan hadden we eerder moeten aankomen. We krijgen kamer 232 helemaal achter in een hoekje op de tweede etage. Een mega ruime kamer is het. Dat wordt hopelijk lekker slapen in m’n eigen bed vannacht. 

Morgen gaan we terug naar Texas. We gaan eerst naar de Carlsbad caverns morgen en hebben nog wat dingen voor onderweg opstaan. Weer een volle dag in ieder geval.