Dag 6 : White mountains

3 juni 2025 - Lincoln, New Hampshire, Verenigde Staten

Na een prima nacht in een heerlijk bed met super zachte lakens gaan we uitgebreid ontbijten in het hotel. Dit is echt een prima ontbijt met bagels, pannenkoeken, ei, bacon en zelfs Nutella.

We hebben een lijstje gemaakt met de highlights langs de Kancamagus highway (let niet op het handschrift, door de brace gaat schrijven iets minder) en gaan op pad. De Kancamagus highway is 34,5 mijl / 55 kilometer lang en is een erkende national scenic byway. Het is een van de beste plekken ter wereld om de herfstkleuren te bekijken. Die zijn er nu uiteraard niet maar het uitzicht is er niet minder om.

De eerste stop is dichtbij, Lincoln woods trail waar we een korte wandeling maken naar suspension bridge. We worden gewaarschuwd voor beren maar zien niks. We zien trouwens dat je voor sommige parkeerplaatsen een day pass nodig hebt maar de America the beautiful pass is hier ook geldig.

We stoppen bij wat overlooks om te genieten van het uitzicht. Met deze mooie blauwe luchten kunnen we de bergen goed zien. Wel waaien we weg en de wind is best koud.

Bij Sabbaday falls gaan we wandelen. Het is een hele korte trail van 0,3 mijl (500 meter) naar de waterval. Ook hier weer een boardwalk en trappen. Het blijft toch machtig hoeveel water er naar beneden valt.

Onderweg komen we het Russell-Colbath house tegen. Het huis is gebouwd in 1831 en het enige overgebleven huis in de Swift River valley. De schuur is later bijgebouwd in 2003. Er is tevens een oud kerkhofje bij, Passaconaway cemetery.

Iets verderop gaan we de Bear Notch road op. Op deze weg is niks te veel te zien dus draaien we om terug naar de Kancamagus highway.

De volgende stop zijn de Chapney falls. We zijn nog wel in voor een wandeling en deze is 1,3 mijl. Het begint al leuk dat je via de stenen het water over moet. Dan lopen we flink stuk door het bos tot we weer bij een rivier uitkomen. Helaas kunnen we hier niet fatsoenlijk oversteken. Te veel stenen liggen in het water. Aangezien we geen natte voeten willen draaien we om. Dan maar geen waterval.

Iets verderop vind je Rocky Gorge scenic area. Hier loopt wel gewoon een wandel pad naar de brug waar je mooi uitzicht hebt. En natuurlijk klauteren we nog wat over de rotsen.

Dat doen we ook bij de Lower falls. Ondertussen is het echt prima weer vandaag en genieten we op de rotsen even van de waterval. Helaas wordt je wel half opgegeten door mugjes als je ook maar een seconde stil zit. Dus ik ga snel terug naar de auto.

De laatste stop is bij de historic Albany covered bridge. Deze is gebouwd in 1858 en gaat over de rivier the Swift. Je mag er met de auto doorheen rijden.

Vanuit daar rijden we naar Conway waar we auto weer vol tanken.

We pakken nog de outdoor winkel Rei mee en lopen nog een rondje door het outlet.

Dan rijden we door naar de mount Washington auto road. Je kunt op verschillende manieren naar de top, met de auto via de auto road, met een trein via de Cog railway (duur!!) of te voet (hell no)

We betalen 36 dollar pp om de mt. Washington auto road op te mogen. Daar krijgen we wel een gave sticker voor. De weg naar boven is 8 mijl en brengt je naar een hoogte van 1917 meter. Onderweg zijn er geen vangrails dus voor iemand met hoogtevrees is deze weg misschien niet helemaal geschikt. Wij zijn niet bang aangelegd en Rob rijdt ons veilig naar boven waar nog een hoop sneeuw ligt.

Boven op de top is de temperatuur nog maar 6 graden en waaien we zowat onze schoenen uit. Gelukkig hebben we een regenjas bij die ook wat wind tegenhoudt. Er ligt nog veel sneeuw en ijs. Af en toe is het glibberen en je schrap zetten tegen de wind die langs komt geraasd.

We lopen een rondje over de top. Het waait echt heel hard en een paar keer heb ik het idee dat ik omver geblazen wordt. Zeker als we van het bordje Mt. Washington Summit fotos maken. We warmen even op binnen in het observatory. Ik voel mn vingers niet meer.

Snel terug naar de auto waar we verder opwarmen en aan de 8 mijl lange slinger weg beginnen om terug op de grote weg te komen. Naar beneden is het rijden in de lage versnellingen. Regelmatig zijn er plekken waar je je remmen kan laten koelen. Hebben we nu niet nodig, het weer is niet warm genoeg dat de remmen oververhit raken.

We gaan de route 302 weer op en zetten koers naar Lincoln. Onderweg zien we veel waarschuwingsborden voor overstekende elanden (moose) maar we zien er geen een.

De laatste stop voor vandaag is het Mount Washington hotel. Het maakt deel uit van de Historic hotels of America, het officiële programma van de National trust for historic preservation.

Tegen half zes komen we weer aan in Lincoln. We hebben honger. Vlak bij het hotel ligt Alpine pizza. Rob gaat voor een wit biertje en een carnivore pizza met veel vlees en zonder kaas. Ik neem een south peak pizza met kaas, pepperoni, rucola en hot honey drizzle. Alles gaat op, de pizza’s waren echt lekker.

We begeven ons terug naar het hotel waar ik nog zeker een half verslag moet schrijven en heel veel foto’s moet uitzoeken. We spelen nog twee potjes skipbo en winnen er elk 1.

We hebben gehoord dat er vanavond het noorderlicht waarneembaar is in de noordelijke staten. We rijden rond half tien naar een donker uitkijkpunt op de Kancamagus highway en proberen het te spotten. Helaas is het te bewolkt en zien we buiten een paar sterren helaas niks. Jammer. Terug in het hotel is het douchen en naar bed.